Πριν γίνεις μάνα, σε πιέζουν να γίνεις.
Μετά που γίνεις, σε πιέζουν για το πώς.
Η Φωτεινή Αθερίδου το είπε ξεκάθαρα: η μητρότητα έχει γίνει ένας κατάλογος από «πρέπει», και κάποιος άλλος τον έχει γράψει. Θηλασμός. Παρουσία. Δουλειά ή όχι. Πώς μεγαλώνεις το παιδί σου. Πώς φαίνεσαι. Πόσο χαμογελάς.
Και στο βάθος; Ένα πρότυπο που δεν είναι το δικό σου, είναι η μάνα κάποιου άλλου.
Δείτε αυτή τη δημοσίευση στο Instagram.
Η πίεση αρχίζει πριν καν γίνεις μάνα
«Πότε θα κάνεις παιδί;»
Αν είσαι 28 και παντρεμένη, η ερώτηση έρχεται αμέσως μετά το «συγχαρητήρια». Αν είσαι 35 και άγαμη, έρχεται με ανησυχία. Αν είσαι 40, έρχεται με συμβουλές που δεν ζήτησες.
Αυτή η κοινωνική πίεση δεν είναι αθώα. Έρευνα στην Lifo καταγράφει ακριβώς αυτό: μετά τον γάμο, «ο περίγυρος έχει ήδη αρχίσει να λέει ότι έρχεται και η δική σας σειρά». Σαν να ακολουθείς πρόγραμμα. Σαν η ζωή σου να έχει ήδη γραφτεί.
Και το πρόβλημα δεν είναι μόνο η ερώτηση. Είναι ότι μπαίνει μέσα σου. Αρχίζεις να αμφιβάλλεις. Να υπολογίζεις. Να φοβάσαι ότι «αργείς».
Και όταν γίνεις μάνα αρχίζει το δεύτερο κεφάλαιο
Θήλασες ή όχι; Πόσο καιρό; Γιατί σταμάτησες; Γιατί θηλάζεις ακόμα;
Δουλεύεις; «Δεν λείπεις πολύ από το παιδί;» Δεν δουλεύεις; «Δεν βαριέσαι;»
Μένεις σπίτι ή βγαίνεις; Κάνεις δίαιτα ή δεν κάνεις; Έχεις «βρει τον εαυτό σου» ή είσαι «χαμένη στη μητρότητα»;
Δεν υπάρχει σωστή απάντηση. Γιατί η ερώτηση δεν είναι ποτέ για σένα, είναι πάντα για το πόσο ταιριάζεις στο πρότυπο.
Τι κάνει αυτή η πίεση στην ψυχή μας
Δεν είναι μόνο τρομερά ενοχλητικό και εκνευριστικό. Είναι επικίνδυνο.
Έρευνα που δημοσιεύτηκε στο Sex Roles (Springer, 2025) κατέγραψε κάτι κρίσιμο: το χάσμα ανάμεσα στο πώς νιώθεις ως μάνα και στο πώς «πρέπει» να είσαι συνδέεται άμεσα με υψηλότερα επίπεδα κατάθλιψης και άγχους.
Και ο μηχανισμός είναι απλός: η πίεση παράγει ντροπή. Η ντροπή παράγει αυτοκριτική. Και η αυτοκριτική δεν σε κάνει καλύτερη μάνα, σε κάνει ακόμα πιο εξαντλημένη.
Είκοσι χρόνια έρευνας για το τι ορίζει την «καλή μητέρα», σύμφωνα με μεταανάλυση στο Journal of Family Theory & Review (2023) δείχνουν ότι τα πρότυπα αλλάζουν διαρκώς, αντικατοπτρίζονται κοινωνικές νόρμες, όχι αντικειμενικές αλήθειες. Δηλαδή: η «καλή μάνα» δεν υπάρχει ως απόλυτη έννοια. Την εφευρίσκει κάθε εποχή από την αρχή.
Και αν ο «κριτής» είναι ο σύντροφός σου;
Αυτό που είπε η Αθερίδου για τους άνδρες, ότι κρίνουν συνήθως με βάση τη μάνα τους, δεν είναι μόνο παρατήρηση. Είναι δομικό πρόβλημα.
Οι άνδρες που μεγάλωσαν βλέποντας τη μάνα τους να κάνει τα πάντα, να υπομένει τα πάντα, να μην παραπονιέται, φέρνουν αυτό το πρότυπο στη σχέση τους. Όχι από κακία. Από συνήθεια.
Και εσύ καλείσαι να γίνεις αυτή η γυναίκα. Που δεν είσαι.
Τι αξίζει να θυμάσαι
Δεν υπάρχει ένας «σωστός» τρόπος να είσαι μαμά που να ισχύει για όλες.
Υπάρχει ο δικός σου. Φτιαγμένος από τη ζωή σου, τις ανάγκες σου, το παιδί σου, και όχι από τις προσδοκίες κάποιου άλλου.
Και κάθε φορά που νιώθεις ότι «δεν φτάνεις», θυμήσου ότι εσύ ορίζεις τον πήχη.
Κλείσε τα αυτιά σου όταν κάποιος άλλος βάζει τον πήχη για εσένα χωρίς να σε ρωτήσει. 🤍
Αν θες γράψε μας στα σχόλια: Ποιο «πρέπει» της μητρότητας σου κόστισε περισσότερο;
Το imamamou.gr θα είναι πάντα δίπλα σε κάθε μαμά. Η μητρότητα αξίζει αλήθεια, όχι φίλτρα.
Πηγές:
- Sex Roles / Springer (2025): Maternal Ambivalence and Mothers’ Mental Health
- Journal of Family Theory & Review (2023): What makes a good mother? Two decades of research
- Lifo / Ampa (2024): Πότε είναι η σωστή στιγμή για παιδί; Η πίεση μετά τον γάμο