Σήμερα, 18 Σεπτεμβρίου, συμπληρώνονται 13 χρόνια από τη δολοφονία του Παύλου Φύσσα από φασίστες της Χρυσής Αυγής.
13 χρόνια, η Μάγδα Φύσσα δεν λύγισε.
Μια μάνα βράχος που βρήκε την δύναμη να αντέξει.
Μιλάει σε συνέντευξή της περιγράφοντας στιγμές από εκείνο το μαύρο βράδυ. Για το πώς άνοιξε την πόρτα, κοίταξε τον άντρα της και ρώτησε μόνο τρεις λέξεις:
«Μέχρι εδώ ήταν;»
Λίγες ώρες μετά, στεκόταν μπροστά στο άψυχο σώμα του παιδιού της, στο νεκροθάλαμο, τα ξημερώματα. Προσπαθούσε να το ζεστάνει. Λες και μπορούσε ακόμα να τον σώσει.
13 χρόνια μετά, στέκεται ακόμα. Άντεξε.
Ο αγώνας στις δικαστικές αίθουσες
Από εκείνη τη νύχτα, η ζωή της Μάγδας Φύσσα σφραγίστηκε από κάτι που ελάχιστοι άνθρωποι καλούνται να αντέξουν: την υποχρέωση να παρευρίσκεται, χρόνια ολόκληρα, σε δικαστικές αίθουσες, ακούγοντας συνθήματα και προσβολές από ανθρώπους που σχετίζονταν με τη δολοφονία του γιου της. Έχει μιλήσει ανοιχτά για στιγμές απόλυτης απόγνωσης, στιγμές που έφτασε στα όριά της. Κι όμως, όπως λέει η ίδια, άντεξε.
Δεν το έκανε μόνο για τον Παύλο. Το έκανε, όπως έχει πει, και για όσους ήρθαν μετά, για τους δικηγόρους που έδιναν τον δικό τους αγώνα, και για μια κοινωνία που έπρεπε να δει, μέχρι το τέλος, τι σημαίνει δικαιοσύνη όταν χτίζεται πάνω σε τόσο πόνο.
Η δικαίωση που ήρθε, αλλά δεν έκλεισε την πληγή
Τον Οκτώβριο του 2020, μετά από μια δίκη που κράτησε πάνω από πέντε χρόνια, το δικαστήριο έκρινε τη Χρυσή Αυγή ομόφωνα εγκληματική οργάνωση. Ο Γιώργος Ρουπακιάς, ο άνδρας που μαχαίρωσε τον Παύλο, καταδικάστηκε σε ισόβια κάθειρξη, ενώ η ηγεσία της Χρυσής Αυγής, με τον Νίκο Μιχαλολιάκο και τον Ηλία Κασιδιάρη, καταδικάστηκε επίσης σε πολυετείς ποινές. Βγαίνοντας τότε από το δικαστήριο, η Μάγδα Φύσσα μίλησε για ιστορική νίκη, μια νίκη που, όπως είπε, χρωστάει κανείς στον Παύλο και σε όσους αγωνίστηκαν τόσα χρόνια δίπλα της.
Η καταδίκη επικυρώθηκε οριστικά και αμετάκλητα τον Μάρτιο του 2026, κλείνοντας έτσι τον δικαστικό κύκλο μιας υπόθεσης χωρίς προηγούμενο στα ελληνικά χρονικά. Η δικαίωση όμως, όσο σημαντική κι αν είναι, δεν φέρνει πίσω τον γιο της. Η ίδια έχει πει επανειλημμένα πως η δικαιοσύνη δεν γεμίζει το κενό, απλώς επιβεβαιώνει αυτό που η ίδια και η οικογένειά της ήξεραν από την πρώτη στιγμή: ότι ο Παύλος δολοφονήθηκε εν ψυχρώ από ανθρώπους που αντιπροσώπευαν κάτι πολύ πιο σκοτεινό από έναν μεμονωμένο δράστη.
Μια μάνα, δύο εγγόνια, μια ζωή που δεν είναι πια η ίδια
Στη συνέντευξή της, η Μάγδα Φύσσα μοιράστηκε και πιο προσωπικές στιγμές, όπως το πώς η μικρή εγγονή της, μόλις δυόμισι ετών εκείνη την εποχή, ένιωθε ενστικτωδώς την ανάγκη να προστατεύσει την οικογένεια από τον πόνο, κλείνοντας την τηλεόραση κάθε φορά που γινόταν λόγος για τη δολοφονία του θείου της.
Περιέγραψε επίσης πώς τα μαύρα ρούχα που φοράει δεν είναι μια χειρονομία προς τον κόσμο, αλλά μια αντανάκλαση του πώς αισθάνεται μέσα της, από εκείνο το φθινόπωρο του 2013 που, όπως λέει η ίδια, ο χρόνος γι’ αυτήν έχει παγώσει.
Γιατί η ιστορία της παραμένει σημαντική
Δεν γράφουμε γι’ αυτήν σήμερα μόνο επειδή είναι επέτειος. Γράφουμε γιατί η Μάγδα Φύσσα έχει γίνει, χωρίς να το επιδιώξει, ένα σύμβολο. Σύμβολο του τι σημαίνει να χάνεις το παιδί σου από μίσος και βία, και ταυτόχρονα σύμβολο του τι σημαίνει να μην αφήνεις αυτό το μίσος να έχει την τελευταία λέξη.
Έχει μιλήσει επανειλημμένα για την ευθύνη που θεωρεί ότι φέρει η ελληνική κοινωνία, όχι μόνο οι δράστες, αλλά και η αδιαφορία, η σιωπή, η άρνηση να δούμε τι πραγματικά συνέβη. Παράλληλα, έχει σταθεί δίπλα σε άλλες μανάδες που έζησαν ανάλογο πόνο, δείχνοντας ότι η δική της μάχη δεν είναι μόνο προσωπική.
Μια μάνα που πενθεί. Μια μάνα που δεν σταμάτησε ποτέ να παλεύει
Καμία μητέρα δεν θα έπρεπε να χρειαστεί να βρει τόση δύναμη όσο βρήκε η Μάγδα Φύσσα. Κι όμως, η ιστορία της μας θυμίζει κάτι που ίσως δεν θέλουμε να σκεφτόμαστε συχνά: ότι η αγάπη μιας μάνας δεν σταματάει ποτέ, ούτε καν όταν το παιδί της δεν είναι πια εδώ. Συνεχίζεται μέσα από τη μνήμη, μέσα από τον αγώνα, μέσα από την άρνηση να επιτρέψει να ξεχαστεί.
Σήμερα, 13 χρόνια μετά, της χρωστάμε τουλάχιστον αυτό: να θυμόμαστε το όνομα του Παύλου, τον άδικο τρόπο που δολοφονήθηκε, και να μην ξεχνάμε τι κόστισε στη μητέρα του να μας το θυμίζει τόσα χρόνια.
Πηγή: Συνέντευξη της Μάγδας Φύσσα στη LIFO (Γιάννης Πανταζόπουλος)
Comments