Υπάρχει μια απώλεια που ζουν πάρα πολλές γυναίκες, αλλά ελάχιστες μιλάνε γι’ αυτήν ανοιχτά. Η αποβολή συμβαίνει συνήθως σιωπηλά, πολλές φορές πριν καν προλάβεις να το πεις στους δικούς σου ανθρώπους, πριν το μάθουν στη δουλειά. Και μετά, το μόνο που φαίνεται να περιμένει ο κόσμος είναι να «συνέλθεις» γρήγορα και να επιστρέψεις στο γραφείο, σαν να μην συνέβη τίποτα.
O τρόπος που το σύστημα αντιμετωπίζει αυτή την εμπειρία, σε κάνει να νιώθεις μόνη.
Δείτε αυτή τη δημοσίευση στο Instagram.
Η Βρετανία μόλις είπε ότι αυτό δεν αρκεί.
Τι αλλάζει στη Βρετανία
Από τον Απρίλιο του 2027, οι γυναίκες στη Βρετανία που χάνουν την εγκυμοσύνη τους πριν από τις 24 εβδομάδες θα δικαιούνται έως δύο εβδομάδες άδεια. Το ίδιο θα ισχύει και για τους συντρόφους τους. Η ρύθμιση καλύπτει αποβολή, διακοπή κύησης και αποτυχημένη εμβρυομεταφορά εξωσωματικής, και επεκτείνεται επίσης στον άλλο βιολογικό γονέα, καθώς και σε γονείς που αποκτούν παιδί μέσω παρένθετης κύησης. Το αρμόδιο υπουργείο ξεκαθάρισε πως η ρύθμιση αναγνωρίζει κάτι που πολλές γυναίκες ήξεραν ήδη: η απώλεια μιας εγκυμοσύνης δεν αφορά μόνο εκείνη, αφορά ολόκληρη την οικογένεια.
Αυτό που μου άρεσε περισσότερο είναι η ευελιξία της άδειας. Οι εργαζόμενοι μπορούν να τη χρησιμοποιήσουν μέσα σε 56 εβδομάδες από την απώλεια, ακόμα και σε μεμονωμένες ημέρες αντί για ένα συνεχόμενο διάστημα. Γιατί το πένθος δεν ακολουθεί πρόγραμμα. Μπορεί να χτυπήσει την ημέρα που θα γεννιόταν το μωρό, ή σε μια τυχαία εξέταση υπερήχων μήνες μετά.
Μέχρι τώρα, η γονική άδεια πένθους στη Βρετανία κάλυπτε μόνο γονείς που χάνουν παιδί κάτω των 18 ετών ή βιώνουν θνησιγένεια μετά τις 24 εβδομάδες. Για τις πρώιμες απώλειες δεν υπήρχε τίποτα, παρότι υπολογίζεται πως μία στις πέντε γυναίκες θα βιώσει αποβολή στη ζωή της. Μία στις πέντε. Σκέψου το λίγο, μέσα στον κύκλο των φίλων σου, της οικογένειάς σου.
Δεν είναι τέλεια, αλλά είναι κάτι
Η ρύθμιση έχει και το αγκάθι της: η άδεια θα είναι χωρίς αποδοχές, αν και οι εργοδότες μπορούν να προσφέρουν πληρωμένη άδεια μέσα από δικές τους πολιτικές. Οι οργανώσεις υποστήριξης χαιρέτισαν το βήμα, αλλά συνεχίζουν να πιέζουν ώστε η άδεια πένθους να γίνει αμειβόμενη.
Αξίζει, πάντως, να σταθούμε σε κάτι που παραδέχτηκε η ίδια η βρετανική κυβέρνηση: ότι το πένθος μετά από αποβολή δεν είναι απλή ασθένεια, και ότι η αντιμετώπισή του ως τέτοιας μπορεί να είναι, όπως το είπαν, αναίσθητη. Είναι σπάνιο μια κυβέρνηση να το γράφει τόσο καθαρά.
Και στην Ελλάδα;
Εδώ δεν υπάρχει αυτοτελής άδεια για απώλεια κύησης. Οι μισθωτοί δικαιούνται δύο ημέρες άδειας με αποδοχές σε περίπτωση θανάτου συζύγου, τέκνων, γονέων ή αδελφών. Το 2023 έγινε ένα σημαντικό βήμα, με το άρθρο 93 του Ν. 5018/2023, που θέσπισε ειδική άδεια 20 ημερών με αποδοχές για γονείς που έχασαν το παιδί τους. Η αποβολή, όμως, δεν καλύπτεται από αυτή τη ρύθμιση.
Στην πράξη, μια γυναίκα που χάνει την εγκυμοσύνη της καταφεύγει συνήθως σε αναρρωτική άδεια με ιατρική βεβαίωση. Δηλαδή η απώλεια αντιμετωπίζεται σαν ιατρικό περιστατικό, όχι σαν αυτό που πραγματικά είναι για πολλές γυναίκες, ένα πένθος. Κι ο σύντροφός της, που κι εκείνος έχασε ένα παιδί που περίμεναν μαζί, δεν έχει κανένα συγκεκριμένο δικαίωμα να σταθεί δίπλα της εκείνες τις μέρες.
Γιατί είναι σημαντικό
Μια άδεια δεν γιατρεύει την απώλεια, το ξέρω. Στέλνει όμως ένα μήνυμα που έχει σημασία: ότι αυτό που έζησες είναι πραγματικό, ότι έχεις δικαίωμα να πονέσεις, και ότι δεν χρειάζεται να αποδείξεις τίποτα σε κανέναν για να πάρεις λίγο χρόνο για τον εαυτό σου.
Η Βρετανία έκανε αυτό το βήμα, έστω μισό. Αναρωτιέμαι πότε θα ανοίξει η ίδια συζήτηση κι εδώ.
Αν έχεις βιώσει απώλεια εγκυμοσύνης, δεν είσαι μόνη. Μίλησε με τον γιατρό σου, με ανθρώπους που εμπιστεύεσαι, ή με έναν ειδικό ψυχικής υγείας. Το imamamou.gr είναι δίπλα σου.
Comments