Γιατί η μητρότητα δεν είναι αυτό που χάνεις, είναι αυτό που ανακαλύπτεις ότι δεν σου λείπει.
Σε μια πρόσφατη συνέντευξη, η Χριστίνα Μπόμπα είπε κάτι που σπάνια ακούμε από μαμά δημόσιου προφίλ. Δεν μίλησε για τις «εκπτώσεις» που κάνει. Δεν μίλησε για τις «θυσίες» που νιώθει. Είπε αυτό:
«Δεν θέλω να βγω έξω. Θέλω να κοιμίσω τα παιδιά μου, να ξεκουραστούμε, να κάτσουμε μαζί, να ξυπνήσουμε το πρωί νωρίς, να κάνουμε πράγματα. Δεν το θεωρώ θυσία. Ήταν μια αυτόματη προτεραιοποίηση που μου άλλαξε πάρα πολύ όλο το μέσα μου.»
Σταμάτα και διάβασέ το ξανά.
Γιατί μέσα σ’ αυτή την πρόταση υπάρχει μια αλλαγή νοοτροπίας που λίγες μαμάδες έχουν διατυπώσει με τέτοια καθαρότητα και που, αν την αφομοιώσουμε, μπορεί να μας απαλλάξει από ένα τεράστιο βάρος.
Δες εδώ το βίντεο:
Δείτε αυτή τη δημοσίευση στο Instagram.
Το ψέμα που μας έμαθαν για τη μητρότητα
Όλη μας τη ζωή ακούμε ότι «η μητρότητα είναι θυσία».
Θυσιάζεις τον ύπνο σου. Θυσιάζεις τη σιλουέτα σου. Θυσιάζεις την κοινωνική σου ζωή. Θυσιάζεις την καριέρα σου. Θυσιάζεις τις φιλίες σου. Θυσιάζεις τον εαυτό σου.
Και η λέξη «θυσία» κουβαλάει πάντα δύο πράγματα μέσα της: απώλεια και ενοχή.
Απώλεια, γιατί κάτι έχασες.
Ενοχή, γιατί κάποιες φορές αναρωτιέσαι μήπως θέλεις πίσω αυτό που έχασες — και μετά νιώθεις τύψεις που σκέφτηκες κάτι τέτοιο, ενώ έχεις τα παιδιά σου που σε χρειάζονται.
Η Μπόμπα ανέτρεψε όλο αυτό σε δύο λέξεις: αυτόματη προτεραιοποίηση.
Τι σημαίνει «αυτόματη προτεραιοποίηση»
Η αυτόματη προτεραιοποίηση δεν είναι θυσία. Είναι μια αναδιάταξη του τι σε γεμίζει.
Κάποτε σε γέμιζε το βραδινό έξω με την παρέα. Σήμερα σε γεμίζει το να κοιμίσεις τα παιδιά σου και να καθίσεις στον καναπέ με τον σύντροφό σου.
Κάποτε σε γέμιζε το να σχεδιάζεις διακοπές με φίλες. Σήμερα σε γεμίζει το πρωινό Σαββάτο που ξυπνάτε όλοι μαζί χωρίς ξυπνητήρι.
Κάποτε σε γέμιζε η ιδέα ότι θα κάνεις «τα πάντα». Σήμερα σε γεμίζει η ηρεμία τού να μην προσπαθείς πια.
Δεν θυσιάζεις την παλιά σου ζωή. Δεν την θες πια με τον ίδιο τρόπο. Αυτό είναι εντελώς διαφορετικό.
Γιατί νιώθουμε ενοχή που δεν νιώθουμε ενοχή
Εδώ είναι το παράδοξο που λίγες παραδέχονται:
Μερικές φορές το πρόβλημα δεν είναι ότι μας λείπει η παλιά μας ζωή. Το πρόβλημα είναι ότι δεν μας λείπει και νιώθουμε ένοχες γι’ αυτό.
«Πρέπει να μου λείπει το να βγαίνω.»
«Πρέπει να θέλω να ξεφύγω από τα παιδιά μου.»
«Πρέπει να ψάχνω χρόνο για εμένα.»
«Πρέπει να νιώθω ότι “θυσιάστηκα”.»
Γιατί αυτό λέει η κοινωνική αφήγηση. Αυτό λένε τα reels με τα «5 πράγματα που έχασα όταν έγινα μαμά». Αυτό λέει η γιαγιά. Αυτό λέει το ίντερνετ.
Και όταν εσύ νιώθεις αλλιώς, όταν προτιμάς ειλικρινά να μείνεις σπίτι, αρχίζεις να αμφισβητείς τον εαυτό σου: «Μήπως είμαι περίεργη; Μήπως έχω χάσει τον εαυτό μου; Μήπως κάτι δεν πάει καλά μ’ εμένα;»
Όχι. Δεν έχεις χάσει τον εαυτό σου.
Ο εαυτός σου εξελίχθηκε.
Η διαφορά ανάμεσα στο «δεν μπορώ» και στο «δεν θέλω»
Η Μπόμπα είπε κάτι ακόμα πολύ σημαντικό:
«Πολλές φορές εγκλωβιζόμαστε στις κοινωνικές υποχρεώσεις. Να μη στεναχωρήσω τη Μαρία που με κάλεσε, την Ελένη. Αυτό το ξεπέρασα.»
Όλες έχουμε πει αυτή τη φράση χιλιάδες φορές: «Δεν μπορώ, έχω τα παιδιά».
Είναι ευγενική. Είναι αποδεκτή. Είναι μια άρνηση που κανείς δεν θα αμφισβητήσει.
Αλλά πολλές φορές δεν είναι αλήθεια. Η αλήθεια είναι: «Δεν θέλω.»
Δεν θέλω να έρθω σε αυτό το τραπέζι. Δεν θέλω να βγω αυτό το βράδυ. Δεν θέλω να αφήσω τα παιδιά μου με νταντά για να κάνω κάτι που δεν με γεμίζει πια.
Και επειδή το «δεν θέλω» μας ακούγεται εγωιστικό, χρησιμοποιούμε το «δεν μπορώ» — που είναι αδύναμο και μας κάνει να φαινόμαστε θύματα της μητρότητας, αντί για ώριμες γυναίκες που έχουν επιλέξει.
Το να πεις «δεν θέλω» στους άλλους — και ακόμα πιο πολύ, στον εαυτό σου — είναι ένας από τους πιο απελευθερωτικούς στόχους της μητρότητας.
Πώς αναγνωρίζεις την αυτόματη προτεραιοποίηση από την κατάθλιψη
Εδώ θέλει προσοχή, γιατί δεν είναι κάθε «δεν θέλω να βγω» υγιές.
Αυτόματη προτεραιοποίηση μοιάζει με:
- Νιώθεις ηρεμία και επιλογή
- Έχεις ενέργεια για τα πράγματα που σε γεμίζουν τώρα
- Μπορείς να βγεις αν πραγματικά θέλεις — απλά συχνά δεν θες
- Νιώθεις γεμάτη με τη ζωή σου όπως είναι
Απομόνωση ή κατάθλιψη μοιάζει με:
- Νιώθεις βάρος και αδυναμία
- Δεν έχεις ενέργεια ούτε για αυτά που κάποτε σε γέμιζαν
- Η ιδέα της εξόδου σε αγχώνει αντί να σε κουράζει απλά
- Νιώθεις άδεια, ακόμα και ανάμεσα σε αυτά που αγαπάς
Αν αναγνωρίζεις τον εαυτό σου περισσότερο στη δεύτερη λίστα, η αυτόματη προτεραιοποίηση δεν είναι αυτό που συμβαίνει. Μίλα σε γιατρό ή ψυχολόγο — δεν είναι αδυναμία να ζητήσεις βοήθεια, είναι σοφία.
Η άδεια που σου δίνει η Μπόμπα
Αυτό που είπε η Μπόμπα είναι, στην ουσία, μια άδεια.
Άδεια να μη δικαιολογείσαι.
Άδεια να μη βιάζεσαι να «βρεις πάλι τον εαυτό σου» — γιατί ο εαυτός σου δεν χάθηκε.
Άδεια να αγαπάς αυτή τη φάση χωρίς τύψεις.
Άδεια να μην εκτιμάς πράγματα που η κοινωνία λέει ότι «πρέπει» να εκτιμάς.
Άδεια να πεις στη φίλη σου «προτιμώ να μείνω σπίτι» χωρίς να δικαιολογηθείς πέντε φορές.
Άδεια να ξέρεις ότι η μητρότητα δεν σε ζημίωσε. Σε άλλαξε. Και αυτή η αλλαγή είναι δική σου, νόμιμη, και αρκετά καλή ως έχει.
Και αν, κάποτε, σου δημιουργηθεί ξανά η ανάγκη;
Η Μπόμπα κλείνει με κάτι ταπεινό και έξυπνο: «Ίσως όταν μεγαλώσουν τα παιδιά μου, να σου ξαναδημιουργηθεί η ανάγκη.»
Ίσως. Ή ίσως όχι.
Και τα δύο είναι εντάξει.
Η μητρότητα δεν είναι μια στάση που πρέπει να επιστρέψεις στην προηγούμενη ταχύτητα όταν τα παιδιά μεγαλώσουν. Είναι μια εξέλιξη. Όπου σε πάει, σε πάει. Και αυτό που σε γεμίζει σήμερα, μπορεί να σε γεμίζει και σε δέκα χρόνια — ή μπορεί να αλλάξει ξανά.
Δεν χρειάζεται να ξέρεις τώρα.
Χρειάζεται μόνο να είσαι εδώ, σε αυτή τη φάση, χωρίς ενοχή.
Εσύ τι σταμάτησες χωρίς να σου λείπει; Γράψε μας στα σχόλια, χωρίς δικαιολογίες, χωρίς συγκρίσεις. Απλά πες το.
imamamou.gr | Μητρότητα χωρίς φίλτρα
Πηγή δηλώσεων: Συνέντευξη της Χριστίνας Μπόμπα στην Σταματίνα Τσιμτσιλή.