«Δεν νιώθω ότι βοηθάω. Νιώθω ότι είναι μια σχέση στην οποία επενδύω.»
Ο Δήμος Αναστασιάδης είπε κάτι που στο imamamou.gr το πιστεύουμε βαθιά: ένας μπαμπάς δεν «βοηθάει» τη μητέρα να μεγαλώσει το παιδί. Είναι γονιός. Εξ ίσου, εξαρχής, χωρίς τον τίτλο του βοηθού.
Και μίλησε και για κάτι ακόμα πιο σπάνιο: ότι κάποτε δεν ήθελε καν να κάνει παιδιά. Ότι πίστευε θα ήταν μόνος του για πάντα. Και ότι τελικά, ο ερχομός των παιδιών ήταν το καλύτερο που του συνέβη.
Γιατί το δεύτερο παιδί αλλάζει τα πάντα
Το πρώτο παιδί ανατρέπει τη ζωή ενός ζευγαριού. Το δεύτερο την ανατρέπει ξανά με άλλο τρόπο, συχνά πιο έντονα. Όπως λέει ο Δήμος, «με ένα παιδί νιώθεις ότι έρχονται τα πάνω κάτω. Με δύο παιδιά έρχονται και τα πάνω κάτω και τα κάτω πάνω».
Αυτό δεν είναι υπερβολή. Η έρευνα στην ψυχολογία της οικογένειας δείχνει ότι η μετάβαση στο δεύτερο παιδί είναι συχνά πιο απαιτητική από ό,τι η μετάβαση στο πρώτο. Το ζευγάρι δεν ξεκινά από μηδέν, ξεκινά ήδη κουρασμένο, ήδη σε ρόλους που άλλαξαν, ήδη σε μια σχέση που χρειάζεται συνεχή επανεφεύρεση.
Και εδώ μπαίνει κάτι που ο Δήμος έθεσε με απλά λόγια: «θεωρώ χρέος των ανθρώπων που είναι μαζί να προστατεύσουν κυρίως τον έρωτά τους». Όχι απλώς να επιβιώσουν ως γονείς. Να επενδύσουν στη σχέση τους.
Ο μπαμπάς που «βοηθάει» και γιατί αυτή η λέξη είναι λάθος
Στο imamamou.gr έχουμε δει πολλές φορές αυτή τη φράση: «Ο σύζυγός σας βοηθάει;». Την ακούμε και χαιρόμαστε, γιατί σημαίνει ότι ο μπαμπάς είναι παρών. Αλλά η λέξη «βοηθάει» κρύβει μέσα της μια προβληματική αντίληψη: ότι η ανατροφή των παιδιών είναι δουλειά της μαμάς, και ο μπαμπάς απλώς συνδράμει όταν μπορεί.
Ο Δήμος το είπε διαφορετικά: δεν βοηθάει. Κάνει αυτό που του αρέσει. Που ήθελε να κάνει. Που επέλεξε να κάνει. Αυτή η διαφορά στη γλώσσα δεν είναι τυχαία αντανακλά μια εντελώς διαφορετική σχέση με την πατρότητα.
Ο μπαμπάς που δεν «βοηθάει» αλλά συν-γονεύει δεν περιμένει να του πουν τι να κάνει. Δεν ρωτάει «πού είναι η πάνα;». Ξέρει. Γιατί είναι και αυτός γονιός. Εξ ίσου.
Όταν ο έρωτας επιβιώνει στη γονεϊκότητα
Ένα από τα πράγματα που σπάνια συζητούνται ανοιχτά είναι το πώς ένα ζευγάρι κρατάει ζωντανή τη σχέση του ενώ μεγαλώνει παιδιά. Ειδικά με δύο παιδιά μικρής ηλικίας, ο χρόνος για τον άλλο μοιάζει να εξαφανίζεται.
Ο Δήμος μίλησε για επένδυση στη σχέση του με τα παιδιά και αυτό δεν σημαίνει απαραίτητα βραδινές εξόδους και ρομαντικά δείπνα. Σημαίνει η γονεϊκότητα να μην γίνει η μόνη ταυτότητα του ζευγαριού. Να υπάρχει ακόμα ένας «εμείς» που δεν ορίζεται μόνο από τα παιδιά.
Είναι χρέος, όπως είπε. Και στο imamamou συμφωνούμε: η πιο σημαντική σχέση που μπορούν να μοντελοποιήσουν δύο γονείς στα παιδιά τους είναι η δική τους.
Από το «δεν ήθελα παιδιά» στο «ήταν ό,τι καλύτερο μου συνέβη»
Αυτό που είπε ο Δήμος για τον εαυτό του πριν γίνει μπαμπάς είναι κάτι που δεν ακούγεται συχνά: «πίστευα ότι πάντα θα είμαι μόνος μου σε αυτή τη ζωή». Η απόφαση για παιδιά δεν ήταν αυτονόητη για αυτόν. Και όμως, ο ερχομός τους άλλαξε τα πάντα με τον καλύτερο τρόπο.
Αυτό θυμίζει κάτι σημαντικό: δεν υπάρχει ένα μοναδικό μονοπάτι προς την πατρότητα. Άλλοι το ονειρεύονται από μικροί, άλλοι το ανακαλύπτουν αργότερα. Το που καταλήγεις είναι πολύ πιο σημαντικό από το πού ξεκίνησες.
Δες εδώ το βίντεο από τη συνέντευξη του Δήμου Αναστασιάδη:
Δείτε αυτή τη δημοσίευση στο Instagram.
Συχνές ερωτήσεις
Είναι φυσιολογικό η σχέση του ζευγαριού να δυσκολεύει με το δεύτερο παιδί;
Απολύτως. Η έρευνα δείχνει ότι η ικανοποίηση από τη σχέση τείνει να μειώνεται με την απόκτηση παιδιών, ειδικά στα πρώτα χρόνια. Αυτό δεν σημαίνει ότι η σχέση χαλάει, σημαίνει ότι χρειάζεται συνειδητή φροντίδα.
Πώς μπορεί ένα ζευγάρι να προστατεύσει τον έρωτά του με δύο μικρά παιδιά;
Με μικρές, τακτικές στιγμές σύνδεσης, ένα δεκάλεπτο χωρίς κινητά μετά τον ύπνο των παιδιών, ένα μήνυμα μέσα στη μέρα, μια συνήθεια που ανήκει μόνο στο ζευγάρι. Η μεγάλη ρομαντική χειρονομία είναι σπάνια. Οι μικρές καθημερινές χειρονομίες κρατούν τη σχέση ζωντανή.
Τι σημαίνει πρακτικά να «συν-γονεύει» ένας μπαμπάς;
Σημαίνει ότι γνωρίζει τις ρουτίνες, τις ανάγκες και τις ιδιαιτερότητες κάθε παιδιού εξίσου με τη μητέρα. Ότι δεν χρειάζεται οδηγίες για να αναλάβει δράση. Ότι η γονεϊκότητα δεν είναι «βάρδια» που αναλαμβάνει όταν η μαμά χρειάζεται διάλειμμα, αλλά καθημερινή παρουσία και συμμετοχή.
Ο Δήμος Αναστασιάδης ξεκίνησε λέγοντας ότι δεν ήθελε παιδιά. Κατέληξε να λέει ότι ήταν το καλύτερο που του συνέβη. Και ανάμεσα σε αυτές τις δύο φράσεις υπάρχει μια ολόκληρη ιστορία πατρότητας, η πιο δυνατή που μπορεί να διηγηθεί ένας μπαμπάς.
Comments