«Συγκινήθηκα από τη χαρά μου που τα κατάφερε.»

Σταμάτα λίγο. Το είπε παιδί 5 χρονών.

Και η πρώτη σκέψη που κάνουν πολλοί γονείς δεν είναι «τι όμορφο», είναι «μα το νιώθει στα αλήθεια; Ή απλώς επαναλαμβάνει κάτι που άκουσε;»

Η Τζένη Μπότση μοιράστηκε αυτή τη στιγμή και η απορία που σηκώνει είναι από τις πιο συχνές που κάνουν οι γονείς: νιώθουν τα μικρά παιδιά τα ίδια συναισθήματα με εμάς; Και αν ναι, πώς μαθαίνουν να τα ονομάζουν;

Η επιστήμη έχει απάντηση. Και είναι πιο εκπληκτική από ό,τι φανταζόμαστε.

Ναι, τα νιώθουν. Και τα μαθαίνουν από εμάς, όταν εμείς τολμάμε να τα λέμε δυνατά.

Αυτό που είπε αξίζει να το ακούσεις. Δες το βίντεο εδώ:

Τα παιδιά δεν μαθαίνουν τα συναισθήματα από τα βιβλία

Υπάρχει μια παρανόηση που κάνουμε συχνά ως γονείς: ότι τα παιδιά θα μάθουν να ονομάζουν τα συναισθήματά τους αν διαβάσουμε τα σωστά βιβλία, αν παίξουμε τα σωστά παιχνίδια, αν τους μιλάμε για τα συναισθήματα των άλλων.

Όλα αυτά βοηθούν. Αλλά δεν είναι το κύριο «εργαλείο».

Το κύριο εργαλείο είμαστε εμείς. Η καθημερινή, αληθινή, χωρίς φίλτρα έκφραση του τι νιώθουμε.

Η επιστήμη το λέει ξεκάθαρα: τα παιδιά μαθαίνουν τη συναισθηματική γλώσσα κυρίως μέσα από αυτό που οι ψυχολόγοι ονομάζουν emotion modeling, δηλαδή παρατηρώντας πώς οι γονείς τους εκφράζουν, επεξεργάζονται και μιλούν για τα δικά τους συναισθήματα.

Τι δείχνει η έρευνα

Μελέτη που δημοσιεύτηκε στο Child and Parent Emotion Study με 869 γονείς παιδιών 4-10 χρονών κατέγραψε τρεις τύπους γονέων ως προς τη συναισθηματική επικοινωνία:

  • Αυτοί που επικυρώνουν και διδάσκουν: «emotion coaching»
  • Αυτοί που υποτιμούν και αποφεύγουν: «emotion dismissing»
  • Αυτοί που αποσύρονται: «emotion disengaged»

Τα παιδιά των γονέων που ανήκαν στην πρώτη κατηγορία είχαν σημαντικά καλύτερη συναισθηματική ρύθμιση, λιγότερα συμπεριφορικά προβλήματα και καλύτερες κοινωνικές δεξιότητες.

Και μια άλλη έρευνα το επιβεβαιώνει: η θετική συναισθηματική έκφραση των γονέων και η ποιοτική αλληλεπίδραση γονέα-παιδιού προάγουν τη γλωσσική πλούσια αφήγηση και το συναισθηματικό βάθος στα παιδιά, ενώ η απούσα ή αρνητική έκφραση μπορεί να αναστείλει την ικανότητά τους να οργανώνουν και να εκφράζουν αυτό που νιώθουν.

Αλλά τι σημαίνει «να μιλάς για τα συναισθήματά σου» στην πράξη;

Δεν χρειάζεται να κάνεις θεραπεία μπροστά στο παιδί σου.

Χρειάζεται μικρές, αληθινές στιγμές:

«Εγώ σήμερα θύμωσα γιατί…» αντί να κάνεις ότι δεν σε επηρέασε τίποτα.

«Χάρηκα τόσο πολύ όταν…» αντί να κρατάς τη χαρά σου μέσα σου.

«Στεναχωρήθηκα που…» αντί να λες «είμαι καλά» ενώ δεν είσαι.

Δεν πρέπει να είναι τέλειο. Δεν πρέπει να είναι εκπαιδευτικό. Αρκεί να είναι αληθινό.

Γιατί το παιδί σου δεν μαθαίνει τη λέξη «συγκινήθηκα» από λεξικό. Τη μαθαίνει γιατί σε είδε συγκινημένη και σε άκουσε να το λες.

Και αν δυσκολεύεσαι να εκφράζεις τα δικά σου συναισθήματα;

Τότε είσαι η πλειονότητα.

Πολλοί από εμάς μεγαλώσαμε σε σπίτια όπου τα συναισθήματα δεν λέγονταν δυνατά. Όπου το κλάμα ήταν αδυναμία. Όπου ο θυμός αποφεύγονταν. Όπου η χαρά έπρεπε να είναι μετρημένη.

Δεν φταις για αυτό. Αλλά μπορείς να το αλλάξεις, όχι με ένα μάθημα, αλλά με μικρές, καθημερινές επιλογές.

Κι αυτό που δίνεις στο παιδί σου όταν τολμάς να πεις «είμαι λυπημένη» ή «με συγκίνησε αυτό», δεν είναι μόνο μια λέξη.

Είναι άδεια. Να νιώθει. Να εκφράζεται. Να είναι ολόκληρο.

Εσύ μιλάς στο παιδί σου για το πως νιώθεις; Γράψε μας στα σχόλια 🤍

Το imamamou.gr θα είναι πάντα δίπλα σε κάθε μαμά, γιατί η μητρότητα αξίζει αλήθεια, όχι φίλτρα.

Πηγές:

Categorized in:

Θηλασμός

Tagged in:

, , , , ,