Σήμερα, 25 Μαΐου 2026, η Γωγώ Μαστροκώστα έφυγε από τη ζωή σε ηλικία 56 ετών, ύστερα από πολυετή μάχη με τον καρκίνο του μαστού. Πίσω της αφήνει την κόρη της, Βικτώρια, και χιλιάδες γυναίκες που της χρωστούν λίγη ή πολλή ψυχραιμία απέναντι στη διάγνωση.
Δεν είναι σύνηθες ένα site για μαμάδες να γράφει για τον θάνατο ενός δημόσιου προσώπου. Αλλά η Γωγώ Μαστροκώστα δεν ήταν ένα «δημόσιο πρόσωπο». Ήταν μία από εμάς. Μία γυναίκα που έγινε μαμά, που έμαθε για τον καρκίνο τις πιο όμορφες μέρες της ζωής της, και που αντί να κρυφτεί, μίλησε. Δυνατά. Συστηματικά. Επί δεκαπέντε και πάνω χρόνια.
Και αυτό που μας αφήνει σήμερα είναι μια υπενθύμιση που χρειάζεται να την κρατήσουμε, ειδικά εμείς οι μαμάδες, που τόσο συχνά αμελούμε τους εαυτούς μας.
Όταν η χαρά συναντά τον φόβο μέσα στο ίδιο σώμα
Η Γωγώ διαγνώστηκε με καρκίνο του μαστού λίγες μέρες μετά τη γέννηση της κόρης της, της Βικτώριας. Όπως είχε πει η ίδια σε συνεντεύξεις της, δύο 24ωρα μετά τον τοκετό βρέθηκε αντιμέτωπη με μια διάγνωση που δεν περίμενε ποτέ να ακούσει.
Σκέψου μόνο αυτό για ένα λεπτό. Είσαι μαμά για πρώτη φορά. Το σώμα σου είναι ακόμα ευαίσθητο από τη γέννα. Οι ορμόνες σου είναι σε καταιγίδα. Δεν έχεις κοιμηθεί δύο νύχτες σερί. Κρατάς για πρώτη φορά αυτό το μικροσκοπικό πλάσμα στην αγκαλιά σου, και κάποιος σου λέει ότι έχεις καρκίνο.
Είναι ίσως από τα πιο σκληρά διπλά συναισθηματικά που μπορεί να βιώσει μια γυναίκα. Η μεγαλύτερη χαρά της ζωής της και ο φόβος του θανάτου, στο ίδιο σώμα, την ίδια εβδομάδα. Και ταυτόχρονα, η ανάγκη να μείνεις λειτουργική, γιατί ένα νεογέννητο σε χρειάζεται.
Η Γωγώ επέλεξε από εκείνη τη στιγμή ένα συγκεκριμένο δρόμο. Δεν θα κρυβόταν. Δεν θα παρίστανε ότι όλα ήταν καλά. Αλλά δεν θα γινόταν και θύμα. Θα ζούσε. Με όλα όσα αυτό συνεπαγόταν, καλά και άσχημα.
Δείτε αυτή τη δημοσίευση στο Instagram.
Γιατί η φωνή της είχε σημασία
Στη δεκαετία του 2000, οπότε η Γωγώ άρχισε να μιλάει δημόσια για τη μάχη της, ο καρκίνος του μαστού ήταν ακόμα ένα ταμπού. Πολλές γυναίκες ντρέπονταν να το πουν. Πολλές το κρατούσαν μυστικό ακόμα και από συγγενείς. Πολλές καθυστερούσαν τον προληπτικό έλεγχο γιατί «τι θα μάθω άραγε αν πάω».
Η Γωγώ τα έσπασε όλα αυτά. Όχι με ομιλίες. Με την παρουσία της. Στις τηλεοπτικές εκπομπές, στις συνεντεύξεις, στις δημόσιες εμφανίσεις. Έλεγε ότι έχει καρκίνο. Έλεγε ότι κάνει χημειοθεραπείες. Έλεγε ότι φοβάται κάποιες μέρες και ότι σε άλλες μέρες απλά ζει. Έγινε ένα πρόσωπο που χιλιάδες γυναίκες κοιτούσαν και έλεγαν: «αν εκείνη μιλάει, μπορώ κι εγώ».
Δεν της άρεσε ο όρος «μαχήτρια». Είχε πει σε συνέντευξη ότι δεν θεωρεί τον εαυτό της ηρωίδα. Απλά μια γυναίκα που διάλεξε να ζήσει, και να ζήσει καλά, για όσο της δινόταν αυτή η δυνατότητα.
Τι μας θυμίζει σήμερα
Όταν φεύγει ένα πρόσωπο όπως η Γωγώ, ο πιο σημαντικός τρόπος να την τιμήσουμε είναι να κάνουμε κάτι που εκείνη ζητούσε με τη φωνή της επί 15 χρόνια.
1. Κάνε τον αυτοέλεγχό σου
Είναι το πιο απλό και το πιο σημαντικό. Ο καρκίνος του μαστού είναι ο πιο συχνός καρκίνος στις γυναίκες παγκοσμίως. Ένα από οκτώ γυναίκες θα διαγνωστεί κάποια στιγμή στη ζωή της. Η έγκαιρη διάγνωση κάνει τη διαφορά. Στα πρώτα στάδια, τα ποσοστά επιβίωσης πενταετίας είναι πάνω από 90%.
Αν είσαι πάνω από 40, κάνε μαστογραφία. Αν έχεις οικογενειακό ιστορικό, ξεκίνα νωρίτερα. Σε κάθε ηλικία, κάνε αυτοεξέταση μία φορά τον μήνα. Δεν χρειάζεσαι ειδίκευση. Χρειάζεσαι δέκα λεπτά μπροστά στον καθρέφτη.
2. Μην αναβάλλεις τις δικές σου εξετάσεις «γιατί έχεις μικρά παιδιά»
Αυτή είναι η πιο συχνή ιστορία που ακούμε. «Δεν προλαβαίνω, έχω μικρό μωρό». «Θα πάω όταν μεγαλώσει λίγο το παιδί». «Δεν θέλω να με βλέπει συνέχεια να φεύγω».
Αν υπάρχει ένα μάθημα από τη ζωή της Γωγώς, είναι αυτό. Τα παιδιά μας χρειάζονται να είμαστε υγιείς. Η υγεία μας δεν είναι πολυτέλεια. Είναι δουλειά. Είναι ίσως η πιο σημαντική δουλειά που έχουμε ως μαμάδες. Το να φροντίζουμε το σώμα μας ώστε να μπορούμε να φροντίζουμε εκείνα.
3. Πες το αν συμβεί
Αν κάποια στιγμή πάρεις μια δυσάρεστη διάγνωση, μην κρυφτείς. Όχι μόνο από τους γύρω σου. Από τον ίδιο σου τον εαυτό. Μίλα με ανθρώπους που εμπιστεύεσαι. Ζήτα βοήθεια. Δες ψυχολόγο αν χρειάζεσαι. Μπες σε ομάδες υποστήριξης. Η Γωγώ έλεγε ότι το να μιλάει την έσωζε καθημερινά. Μην επωμίζεσαι μόνη σου ένα βάρος που δεν χωράει σε ένα μυαλό.
4. Ζήσε και τα «μικρά απλά πράγματα»
Η Γωγώ είχε πει σε μια συνέντευξή της κάτι που έμεινε σε πολλούς. Ότι αυτό που σε κρατάει όρθια είναι «τα μικρά απλά πράγματα». Ένας καφές με μια φίλη. Μια βόλτα στη θάλασσα. Το γέλιο του παιδιού σου. Μια στιγμή που νιώθεις φυσιολογική, ανάμεσα σε όλα τα μη φυσιολογικά.
Αυτό δεν ισχύει μόνο για όσες περνούν ασθένεια. Ισχύει για όλες μας. Έχουμε γίνει εξπέρ στο να αναβάλλουμε τη ζωή για «αργότερα». Όταν τελειώσει αυτή η φάση. Όταν ηρεμήσει η δουλειά. Όταν μεγαλώσουν τα παιδιά. Όταν, όταν, όταν. Η Γωγώ μας θυμίζει σήμερα ότι το «όταν» δεν είναι σίγουρο για κανέναν. Η ζωή είναι τώρα.
Η κόρη που μένει πίσω
Η Βικτώρια Δέλλα, η κόρη της Γωγώς και του Τραϊανού Δέλλα, είναι σήμερα 16 ετών. Σε μια ηλικία που μια κοπέλα χρειάζεται τη μαμά της περισσότερο από ποτέ. Δεν υπάρχουν λόγια γι’ αυτό. Μόνο ευχές. Να νιώθει την αγκαλιά της μαμάς της σε κάθε σημαντική στιγμή που θα έρθει. Στις απογοητεύσεις, στις χαρές, στη μέρα που θα γίνει κι εκείνη μαμά κάποτε.
Η αγάπη μιας μαμάς δεν χάνεται. Αλλάζει μορφή. Η Γωγώ πάλεψε 16 χρόνια. Κάθε μέρα που κέρδισε από τον καρκίνο ήταν μια μέρα δίπλα στη Βικτώρια. Αυτές οι μέρες δεν χάνονται. Μένουν μέσα της. Σε κάθε ανάμνηση. Σε κάθε αξία που της δίδαξε. Σε κάθε στιγμή που γέλασαν μαζί.
Αποχαιρετάμε λοιπόν μια γυναίκα που μας έδειξε πώς να ζούμε όταν η ζωή σου λέει «δεν θα είναι εύκολο». Μια από εμάς.
Να κάνουμε τις εξετάσεις μας. Να φροντίζουμε τους εαυτούς μας με την ίδια ένταση που φροντίζουμε τα παιδιά μας. Να μιλάμε όταν χρειάζεται. Να ζούμε τα μικρά απλά πράγματα. Να μην αναβάλλουμε τη ζωή για κάποιο «αργότερα» που μπορεί να μην έρθει.
Καλό σου ταξίδι στο φως, Γωγώ. Σ’ ευχαριστούμε που μας έδειξες ότι μπορούμε.
Comments