1 στις 5 εγκυμοσύνες καταλήγει σε αποβολή – γιατί συνεχίζουμε να το ζούμε σιωπηλά;

Με αφορμή τις πρόσφατες δηλώσεις του μετεωρολόγου Γιάννη Καλλιάνου για την απώλεια που βίωσε με τη σύζυγό του, αλλά και όσα μοιράστηκε η δημοσιογράφος Δέσποινα Καμπούρη για τη δική της εμπειρία αποβολής, ένα θέμα που για χρόνια έμενε στο περιθώριο… έρχεται ξανά στο φως.

Και ίσως είναι η στιγμή να το πούμε όπως είναι.

Η αποβολή δεν είναι «ένα περιστατικό». Είναι απώλεια.

Μπορεί να συμβεί στην 6η εβδομάδα.
Στη 13η.
Ή και αργότερα.

Μπορεί να έχεις ακούσει ήδη την καρδιά του μωρού σου.
Μπορεί να έχεις αρχίσει να φαντάζεσαι τη ζωή μαζί του.

Και ξαφνικά… σιωπή.

Αυτό που πολλές φορές περιγράφεται ψυχρά ως «διακοπή κύησης», στην πραγματικότητα είναι ένα βαθύ, πολυεπίπεδο πένθος.

📌 Επιστημονικά, γνωρίζουμε ότι περίπου 1 στις 5 εγκυμοσύνες καταλήγει σε αποβολή, με τις περισσότερες περιπτώσεις να οφείλονται σε χρωμοσωμικές ανωμαλίες.

Και όμως, η γνώση αυτή δεν μειώνει τον πόνο.

Γιατί η αποβολή δεν βιώνεται με ποσοστά.
Βιώνεται στο σώμα.

Το σώμα θυμάται. Η ψυχή πενθεί.

Η απώλεια εγκυμοσύνης είναι ταυτόχρονα:

– σωματική εμπειρία
– ορμονική ανατροπή
– ψυχικό τραύμα

Το σώμα αλλάζει απότομα. Οι ορμόνες καταρρέουν και το μυαλό προσπαθεί να καταλάβει τι συνέβη. Κι όμως, σε πολλές περιπτώσεις, η γυναίκα καλείται να «επιστρέψει στην κανονικότητα» μέσα σε λίγες μέρες. Σαν να μην έγινε τίποτα. Σαν να μην υπήρξε ποτέ αυτό το παιδί.

«Να εμπιστεύεσαι τη φύση» Ναι, αλλά ποιος φροντίζει τη γυναίκα;

Η φράση που συχνά ακούγεται: «η φύση ξέρει», έχει μια επιστημονική βάση.

Ναι, πολλές αποβολές συμβαίνουν γιατί το έμβρυο δεν θα μπορούσε να αναπτυχθεί φυσιολογικά.

Αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι η γυναίκα δεν χρειάζεται φροντίδα.

Γιατί άλλο η βιολογία και η στατιστική. Και άλλο η εμπειρία.

Ο τρόπος που θα σου μιλήσουν εκείνη τη στιγμή, ο τρόπος που θα σε αγγίξουν, ο τρόπος που θα σε δουν, μένει μέσα σου για χρόνια.

Η σιωπή είναι το μεγαλύτερο βάρος

Παρόλο που εκατομμύρια γυναίκες παγκοσμίως βιώνουν αποβολή, οι περισσότερες δεν μιλούν γι’ αυτό.

Γιατί;

– γιατί νιώθουν ότι «δεν πρόλαβε να γίνει παιδί»
– γιατί φοβούνται την κριτική
– γιατί το περιβάλλον δεν ξέρει πώς να αντιδράσει
– γιατί κανείς δεν τις έχει προετοιμάσει

Και έτσι, το πένθος γίνεται μοναχικό.

Αόρατο.

Τι λείπει και τι θα μπορούσε να αλλάξει

Η απώλεια εγκυμοσύνης δεν είναι μόνο προσωπική εμπειρία. Είναι ζήτημα δημόσιας υγείας.

Κι όμως, το σύστημα συχνά δεν την αντιμετωπίζει έτσι.

Τι θα μπορούσε να υπάρχει:

✔ Δημόσια κέντρα υποστήριξης μετά από αποβολή
με ψυχολόγους, μαίες και ομάδες στήριξης

✔ Ειδική άδεια μετά από αποβολή
γιατί ο πόνος δεν τελειώνει σε 2-3 μέρες

✔ Εκπαίδευση επαγγελματιών υγείας
στην ενσυναίσθηση και την επικοινωνία

✔ Ενημέρωση και αποστιγματοποίηση
για να σταματήσει να είναι ταμπού

Δεν είσαι μόνη, απλά δεν μιλάμε αρκετά

Δες εδώ το βίντεο με όσα είπε η Δέσποινα Καμπούρη:

 

Δείτε αυτή τη δημοσίευση στο Instagram.

 

Η δημοσίευση κοινοποιήθηκε από το χρήστη imamamou | μητρότητα χωρίς φίλτρα (@imamamougr)

Όταν δημόσια πρόσωπα μιλούν ανοιχτά για την αποβολή, κάτι αλλάζει.

Δίνουν χώρο.
Δίνουν λέξεις.
Δίνουν άδεια και σε άλλες γυναίκες να πουν: «κι εγώ».

Και αυτό είναι το πρώτο βήμα για να σπάσει η σιωπή.

Η αποβολή δεν είναι «μια αποτυχημένη εγκυμοσύνη»

Είναι μια εμπειρία που αφήνει αποτύπωμα. Στο σώμα. Στην ψυχή. Στη μνήμη.

Και κάθε γυναίκα που τη βιώνει αξίζει: χρόνο, φροντίδα και κατανόηση.

Όχι σιωπή.